@gwozdziu
"Ale odpowiedz proszę potencjalnemu czytelnikowi o ograniczonej tolerancji na jedno zasadnicze pytanie: dużo w tej książce jest makowskiego fanbojstwa?"

Define "dużo"!

A jakaś glosa do tytułu?
Trochę jestem nim przerażony, bo planuję (od paru lat) taką podróż w poprzek juesej. A tu co? Dupa? Nie ma tej Ameryki, czy co?

@sheik
"Trochę mnie martwi, że wciąż coś istotnego znika, stosunku seksualnego też już nie ma :/"

Jaś Kapela to linuksiarz, a więc to jakby naturalne, że dla niego nie ma.

@pompeius
"A jakaś glosa do tytułu? "

Cała książka jest w zasadzie o tym :-)

@bartoszcze
"Ja mam pytanie natury technicznej: jesteś w stanie dookreślić model tej bryki, którą pomykałeś po 66? "

Wszystko co mi powiedzieli w wypożyczalni to "2010 Mustang Convertible".

@inz.mru
"A z powodu tytułu to Baudrillard onanizuje się w grobie."

No właśnie zaczynam od przywołania Baudrillarda. Pierwsze akapity lecą tak:

W książce Ameryka Jean Baudrillard wypowiada słynne słowa o Disneylandzie, iż jest po to, by ukrywać, że jest nim cały kraj, że cała Ameryka jest Disneylandem. Jawna nierzeczywistość Disneylandu ma przed nami ukrywać nierzeczywistość pobliskiego Los Angeles (...) jestem osobą z natury sceptyczną, więc kiedy pierwszy raz przeczytałem te słowa, pomyślałem sobie, że to tylko taka typowa tromtadracja francuskiego filozofa. W jakim sensie Los Angeles miałoby być nierzeczywiste? (...) Rzucony przez delegacyjne wichry do Los Angeles, wypożyczam samochód i powtarzam szlak Baudrillarda.

(odwołuję się tutaj do podróży, którą opisywałem na blogu w notce wo.blox.pl/2009/03/California-92304.html - ale znowu, to nie jest tak, że notka pali książkę)

Poczekam aż będzie na torrentach ]:)

@adegie
"Ford Mustang, zwłaszcza ten nowy, to kwintesencja amerykańskiej niemożności zrobienia dobrego samochodu."

Zasadniczo zgoda, ALE - jeszcze mi powiedz, że jakby Cię w wypożyczalni zapytali "do you want an upgrade to 2010 Mustang Convertible, sir?", to odpowiesz "NIE! Zamawiałem ekonomiczną klasę C, Toyota Corolla, Kia Optima, Mazda 6, Nissan Sentra i tego właśnie żądam, a nie tego amerykańskiego badziewia"?

@adegie

Ty nie jeździłeś takimi autami ani w Amerika ani w Germanii, prawda? Oglądasz Top Gear i takie bzdety, czyż nie?

@wo i "define dużo fanbojstwa".
Tyle co na blogu?

@gwozdziu
"Tyle co na blogu?"

Tyle co w blogowych notkach opisujących te same podróże, które są wykorzystane w książce (w którejś z nich wspominam o podłączaniu iPoda/iPhona do samochodowego stereo).

Co między okładkami jest, obraz mieć możemy. Jak z ilością materiału, dużo dostaniemy?
Cztery godzinki wieczorem, przy kominku starczą? Czy będziemy tydzień czytać - autor wrócił z tarczą? Czas to względny term, proszę bardzo więc, stron w tej oprawie zgrubne podanie.

@zobowiązania wynikające z umowy

można się spodziewać podpisywania egzemplarzy w empiku lub wizyty w "dzień dobry tvn"?

Gratuluję i na pewno kupię, stanie na półce między sepulkami, a paroma książkami o Ameryce z różnych lat.

On a side note: czy trzeba być znanym dziennikarzem, mającym na koncie już jedną książkę, żeby u nich coś opublikować?

@arturjac
"Życzę dyskusji jak po książce Domosławskiego."

No więc własnie to jest jeden z pozamerytorycznych powodów, dla których kibicuję Arturowi. Polski rynek książki powinien się zmienić tak, żeby autorowi *opłacało* się wziąć urlop bezpłatny i naprawdę solidnie rok nad czymś popracować. Pisanie książek *powinno* dla dziennikarza być dobrą fuchą, a nie tylko elementem realizacji marzeń. W tej chwili optymalna (od strony finansowej) strategia to taśmowe tłuczenie drobnych głupotek, takich jakie Barts tutaj (słusznie) czepnął się, że wyglądają na napisane w półtorej godziny. Nie opłaca się solidnie popracować nad jednym materiałem przez miesiąc czy dwa, nie mówiąc już o roku. Mam *nadzieję*, że Domosławski zarobi gazylion, wydawca zarobi gazylion, i będzie to ta fala, na której wzniosą się także malutkie stateczki. Potrzebujemy więcej takich książek, na różne tematy zresztą.

@Inna sprawa, że warunki finansowe nie są takie, żeby się opłacało wszystko rzucać i pisać książkę

Przecież tu chodzi o lans, nie o kasę.

Liczę na dobrą kiblową rozrywkę, nie zawiodę się?

@mrw
"Liczę na dobrą kiblową rozrywkę, nie zawiodę się?"

Nie chcę nic obiecywać, ale istotnie komponowałem to z myślą o zrobieniu dobrego "bathroom readera". Nie ma przymusu czytania jednym ciurkiem. To jest 10 różnych opowieści o różnych popkulturowych toposach (Las Vegas, Krzemowa Dolina, Nowy Jork, Roswell itd.). Można zacząć czytać od końca. Albo w indeksie alfabetycznym zatrzymać się na haśle - powiedzmy - "Telegraph Road", piosenka i skoczyć do s. 58 zobaczyć, co mam do zaproponowania fanowi Dire Straits. O! Jak Cię znam (a przynajmniej Twojego bloga), to się zatrzymasz na haśle "Wiecie jak jest", serial, s. 170.

@Nie chcę nic obiecywać, ale istotnie komponowałem to z myślą o zrobieniu dobrego "bathroom readera".

Sepulki się znakomicie sprawdziły (łącznie z tym, że mój egzemplarz zostawiłem w łazience w Warszawie i miałem głupią minę w pociągu).

@O! Jak Cię znam (a przynajmniej Twojego bloga), to się zatrzymasz na haśle "Wiecie jak jest", serial, s. 170.

Od tego zacznę!

@Uważaj na hemoroidy.

Sam uważaj, stary człowieku.

@stary człowieku

Wojtek, obrażają Nasze Pokolenie!

@Wojtek, obrażają Nasze Pokolenie!

Normalnie zapisz się na blipa i zasubskrybuj Hołdysa.

@Idź pobaw się pokemonami.

Idź zbadać prostatę.

Skończyłem. Jest fajnie. Recenzja (zgodnie z duchem ostrzeżenia dla recenzentów zamieszczonym w treści) będzie oczywiście pozytywna. A swoją drogą ciekawe, w ilu komentarzach i opiniach będą Cię porównywać z "Asfaltowym salonem" Łysiaka? Analogia wydaje się oczywista.

No to lat temu wiele (bodajże z ponad 30) WŁ zrobił coś w miarę analogicznego do Twojej wyprawy i napisał z tego w miarę analogiczną książkę. Myślę, że powinieneś przeczytać.

OK. WYgrzebię, to pożyczę. Mój blog nie wyrobił się ze zmartwychstaniem na Wielkanoc, ale już lada tydzień... Muszę najpierw dokończyć kilka zobowiązań.

Podobała mi się. Niektóre rozdziały sprytnie domkniętę tytułową tezą, większość nawiązań popkulturowych znana, a te nieznane do nadrobienia (np. dopiero dzisiaj wreszcie skusiłem się na obejrzenie "Gangów.."- nie miałem pojęcia, że opisane tam tło hist ma tyle wspólnego z prawdą). Natomiast nie podobało mi się czasem zbyt szybkie przeskakiwanie z tematu na temat, niektóre rozbijające główny wątek dygresje oraz czasem przydługie wstępy/streszczenia historyczne. Czepiam się jednak a tak naprawdę nie mogę byc obiektywny bo już dawno uzależniłem się od "Ameryki Urojonej" ;) pzdr

to jest fragmet : ale moze wystarczy ; Kolejne stwierdzenie, które budzi poważny protest to opinia o Nowym Jorku: (...), miasto to zawsze wyróżniało się na tle Ameryki nietolerancją i szowinizmem(s.153). Przeczytałam to zdanie dwa razy, przetarłam okulary.. i przeczytałam raz jeszcze, czarno na białym, u autora, który przecież napisał też rozdział (najlepszy w całej książce) o Południu i o Ku Klux Klanie. Argumenty jakie przytacza autor dla poparcia tej tezy są charakterystyczne dla dowodów jakimi podpiera inne twierdzenia, warto je więc tu przytoczyć.
Dowody są w zasadzie dwa. Pierwszym są filmy Woody Allena. Nie występują w nich czarni bohaterowie, a raczej pojawiają się bardzo późno. Woody Allen, którego bardzo lubię, jest niewątpliwie reżyserem nowojorskim, nie tylko w Nowym Jorku mieszka, ale akcja wielu jego filmów dzieje się w Nowym Jorku i w Nowym Jorku jeszcze do niedawna je kręcił. Ale filmy Woody Allena są przede wszystkim filmami o Woodym Allenie, o jego środowisku, obsesyjnych, znerwicowanych osobników klasy średniej mieszkających na Manhattanie, a jeszcze dokładniej po jego wschodniej stronie. Wielkie Jabłko to dużo więcej niż Manhattan razem z Woody Allenem i jego wspaniałymi filmami. Gdy mówi się, że pokazują panoramę Nowego Jorku to chodzi raczej o zdjęcia miasta w tle, a panoramę społeczną. Poza tym owe nowojorskie filmy to druga połowa lat siedemdziesiątch i lata osiemdzieste a od tego czasu też się trochę z Nowym Jorku zmieniło. Serialem prawdziwie nowojorskim jest Law & Order i obejrzenie paru odcinków widzowi obraz Nowego Jorku odświeży i uwspółcześni. Gorąco polecam.
Kolejnym dowodem Orlińskiego na rasizm nowojorski są Draft Riots z roku 1863 (a wiec z czasów, kiedy u nas władze carskie tłumiły powstanie styczniowe). Zamieszki trwały trzy dni i były odpowiedzią, głównie irlandzkiej biedoty, na uchwalony przez Kongres przymusowy pobór do wojska, by zasilić wykrwawiającą się w wojnie secesyjnej armię Unii. Protesty przeciwko poborowi przekształciły się w krwawe wystąpienia przeciwko czarnoskórym mieszkańcom miasta, postrzeganym nie tylko jako grupa, która wojnę i pobór spowodowała, ale także jako konkurencja w zdobywaniu miejsc pracy. Niestety było to w pewnym sensie nowojorskie zwycięstwo konfederatów, na szczęście krótkotrwałe. Wydarzyło się to 150 lat temu, w czasie krwawej i okrutnej wojny, podczas której idea wolności i równości została ponownie zdefiniowana, chociażby przez prezydenta Lincolna w jego słynnej mowie wygłoszonej podczas dedykacji wojskowego cmentarza pod Gettysburgiem. O niej uczą się dzieci w szkołach do dziś, bo zwięzła jest i dobitnie stwierdza, że wszyscy ludzie są równi.
W dzisiejszym Nowym Jorku, którego ponad ośmiomilionowa rzesza mieszkańców mówi 170 językami koegzystują przedstawiciele wszystkich niemal grup etnicznych. Powtarzanie takich oczywistości, jakie można przeczytać w pierwszym lepszym przewodniku jest nieco żenujące, ale widać potrzebne. Tylko w Nowym Jorku można uczestniczyć w procesji ubranych w fiolety Peruwiańczyków z czcią niosących wizerunek Seniora de los Milagros z Limy, potem pójść na hinduski, etiopski, chiński czy śródziemnomorski obiad, zrobić zakupy u ortodoksyjnych Żydów, pogapić sie na bajecznie kolorową portorykańską paradę i bezpiecznymi ulicami lub metrem wracić późnym wieczorem do domu. To jest istniejący Nowy Jork, pełen orginałów, ekscentryków, zabieganych ludzi i niestety nie brakuje w nim ludzi bezdomnych. To, że autor za nimi na Manhattanie zatęsknił może tylko świadczyć o braku ostrości spojrzenia.
Ameryka, ta istniejąca w rzeczywistości i ta w wyobraźni wiele ma oblicz i przyglądać jej się można z wielu perspektyw. Wymyka się prostym definicjom. Książka, po którą sięgnęłam z nadzieją na odnalezienie, ciekawego punktu widzenia, interesującej refleksji przyjezdnego okazała się niestety rozczarowaniem.